Huilen van het lachen om dodelijke tragikomedie

,,Ik ga voor een memorabele, vlekkeloze dood. Dat is mijn nieuwe hobby. Als ik sterf, ga ik echt helemaal tot op het bot. Dood.” Dit citaat vormt een bron van inspiratie voor de Vrienden van de Dansmuziek, die in hun eerste voorstelling van het nieuwe theaterseizoen op de gekste plaatsen sterven. In een bovenzaaltje, op het balkon, in de foyer… Eigenlijk overal – behalve op het podium. Het Rozentheater, gehuisvest in een sfeervol Amsterdams pand, leent zich uitstekend voor de dodelijke fratsen waar ‘Zij die sterven groeten U’ uit bestaat.

In de eerste scène verhalen de acteurs Arent Jan Linde en Ilke Turpijn vanaf het balkon hoe mythische figuren als Orestes en Hector om het leven kwamen. Geheel in stijl met de Griekse tragedie gaat dit gepaard met zang, en worden de sterfgevallen niet uitgebeeld maar in versregels beschreven. Alsof het niets is, trekken de spelers vervolgens alle sterfgevallen uit stukken van Shakespeare uit de kast. De ene na de andere messteek incasserend, spreekt Julius Caesar, vertolkt door Joost Claes, zijn beroemde laatste woorden „ook gij, Brutus” uit. Voor Linde een reden om gevat te concluderen: „bruut dus”.
Met een houten kroon en dito wapens laten de Vrienden van de Dansmuziek zien dat Shakespeare teveel sterfgevallen heeft verzonnen om de aandacht gevangen te houden. Dit overigens met uitzondering van de sterfscène van ’s werelds bekendste liefdespaar Romeo en Julia, ditmaal uitgebeeld door snoezige sokkenpopjes. Maar de theatrale wandeling, geregisseerd door Domenico Mertens, bestaat niet slechts uit historische en theatrale sterfgevallen. Peuter Maddy, die op een piepend driewielertje de trap affietst, laat zien dat een (dodelijk) ongeluk in een klein hoekje ligt. Ook het met actuele overlijdensadvertenties volgeplakte trappenhuis draagt bij aan het besef dat er te allen tijde mensen sterven.
Bewonderenswaardig is het lef en de humor waarmee de Vrienden van de Dansmuziek deze beladen boodschap overbrengen. Zonder gene geven zij weer hoe Peter Paul Rubens stierf terwijl hij de liefde bedreef. De, overwegend jeugdige, toeschouwers weten niet waar ze moeten kijken, en lossen dat op met eindeloze giechelbuien. Die uitmonden in schatergelach tijdens de slotscène. Deze grand finale is gebaseerd op de begrafenisscène uit het door Tom Lanoye geschreven ‘De Jossen’. In eerste plaats is door de glaswand te zien hoe de nabestaanden elkaar voor het theater – oftewel het uitvaartcentrum – treffen. De verschrikte blikken van nietsvermoedende voorbijgangers versterken de komische vervreemding, die deze verandering van omgeving teweegbrengt. Tijdens de uitvaart is het vervolgens zo gek niet te bedenken of het gaat mis. Tot aan het om- en openvallen van de kist aan toe. Huilend van het lachen geeft het publiek de Vrienden van de Dansmuziek een daverend applaus. Met ‘Zij die sterven groeten U’ opent dit gezelschap doodgrappig het nieuwe theaterseizoen.